Lettele

Column het Bouwhuis: De filantroop

Zonder enig gevoel voor ijdelheid storten wij een dik bedrag op de rekening van een lokale vereniging. Zonder enig idee van zelfbegrepen eigenbelang faciliteren wij ruimtes in onze gebouwen. Echt waar? Nee dus.

IJdelheid is niet het uitgangspunt, laat staan doel. Zelfbegrepen eigenbelang evenmin, maar door de interactie tussen ontvanger en gulle gever wordt belangenverstrengeling(want dat is het) wel een gegeven als je niet oppast.

Je wordt bedankt, je wordt genoemd en in gezelschap even apart genomen. Het streelt je gevoel van eigenwaarde en het verbreedt eventueel het speelveld voor je eigen activiteiten en het maakt jou deel van de ‘club’. Zou dat heus zo zijn? Alweer een volmondig nee als antwoord omdat ik van mening ben dat het geven van (grote) sommen geld zonder enige voorwaarden vooraf gesteld, door de buitenwacht niet als filantropie wordt begrepen. Ook het gebruik mogen maken van andermans ruimtes vraagt juist van de gebruiker een onbaatzuchtige houding.

Vanuit het gevoel te willen delen en vanuit het idee dat een handreiking beweging en ontwikkeling te weeg kan brengen zodat andermans speelveld groter wordt zoniet een volgend speelveld activeert, geven wij, delen wij en faciliteren wij. Wordt er een tegenprestatie verwacht? Een korting, een gratis optreden, een extra regel ergens in een krant, DWDD misschien?

Ook niet, omdat het domweg zo niet werkt. Jezelf kenbaar maken doormiddel van filantropie is je reinste flauwekul. De echte filantroop is niet gekend. Die persoon handelt zo omdat het het logische gevolg is van een eigen levenshouding. De kranten staan nu vol met chocoladeletters over de grootste gulle gevers ter wereld. En wij allemaal meesmuilen zonder te beseffen dat ook deze miljardairs beweging, ontwikkeling en vooruitgang teweeg brengen; of dat nu vooraf gepland en berekend was of niet. Filantropen zijn zij echter niet. En zij kunnen niet terug naar een leven achter de coulissen. Zij hebben dat nooit nagestreefd; integendeel.

Wij denken en handelen om met anderen te kunnen delen; het hele jaar door. Er moet toch iets zijn dat als gemeenschappelijk beleefd kan worden?

Henriette Hogewind
het Bouwhuis
www.hetbouwhuis.net

|Doorsturen

Uw reactie