Lettele

Verwondering, altijd

het Bouwhuis: Verwondering, altijd

Vol verwondering loop ik door het bos van Spikvoorde waarvan de stammen duidelijker worden omdat het blad aan het krimpen is.

Hoe is het toch mogelijk dat elke dag opnieuw, tijdens ook iedere dag gelopen wandeling dit gevoel van verwondering zich meester maakt van mij.

Het voormalig landgoed Spikvoorde is nu bepaald niet een voornaam landgoed dat als openbaar park wordt onderhouden door Stichting IJssellandschap zoals bijvoorbeeld het park rond haar hoofdvestiging de Haere.

Over dat wonderlijke rangen, klassen –en standenonderscheid dat Stichting IJssellandschap voert ten aanzien van zijn 4000 hectare bezit, wil ik het nu niet hebben.

Verwondering is iets totaal anders dan het constateren dat iets wonderlijk is.

Wat is dat toch, en waar komt de verwondering vandaan voor iets dat wordt waargenomen op een niet nader en zeker niet van buitennaf aanbevolen plek of plaats.

Het zit ‘m in het object, onderwerp of ding, en het zit ‘m in de persoon zelf.

Verwonderd raken is een levenshouding en methode tegelijk om jezelf als mens staande te houden in de krijsende oppervlakkigheid van onze huidige samenleving. Maar het is tevens een noodzakelijke houding, wil datgene wat kwetsbaar is gewaardeerd en gerespecteerd worden.

In de kunsten geldt dan de schoonheid. In onze menselijke omgangsregels geldt dan ieders uniek zijn. In de algemeenheid geldt het besef dat het gaat om ‘de kleine dingen’, de eenvoud.

Blad dus dat krimpt in de september-zon en waarvan de kleur verschiet zodat het onderscheid tussen groen en bloemenpracht langzaam verschuift naar slechts enkele tonen van enkele kleuren. Ogenschijnlijk! Want ik verwonder mij over die kleine felgekleurde bessen, bloempjes en een paddenstoelenhoed. Zo ook verhoud ik met mijn kunstenaars en hun werk, onze gewassen, ons huis en haard.

Het spectrum blijkt enorm en zo sterk als het licht van de morgen-zon.

Henriette Hogewind

www.hetbouwhuis.net

|Doorsturen