Algemeen

Karin: ‘Borstkanker, ik?’ (16)

"Vanaf het begin heb ik een dagboek bij gehouden van wat me overkomt na het toevallig voelen van een bobbeltje in mijn rechterborst. Ik heb vijftien jaar lang, na het overlijden van mijn zusje aan deze ziekte, jaarlijks een mammografie gehad. Nu is op de mammografie niets te zien, maar wel op de echo.."

Woensdag 1 november
Ik spreek een kennis die vraagt hoe het met me is. Ik vertel dat ik weer geopereerd ben en dat het goed met me gaat. Hij zegt dat hij het gevoel heeft dat je nooit je lichaam meer kunt vertrouwen en dat het toch wel levensbedreigend is. Ik stamel dat dat laatste bij mij niet het geval is en dat de kanker uit mijn lichaam is, dat ik er op tijd bij ben geweest en het niet zo is dat ik mijn lichaam niet meer vertrouw. Dan volgt er een heel verhaal over iemand die hij kent bij wie dit in eerste instantie ook zo was, maar bij wie later een tumor in de hersenen is ontdekt, een uitzaaiing van de borstkanker. Diegene is binnen een paar weken overleden, dus hij wil me niet ongerust maken, maar…
Als ik wegloop denk ik bij mezelf: nee, ik laat me niet gek maken. Ik ben positief en blijf het!

Dinsdag 7 november
Om 15.50 uur heb ik een afspraak voor een echo. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het bobbeltje al niet meer voel. Mijn man vindt het beter dat ik toch de afspraak laat doorgaan, want wie weet is het bobbeltje wel naar binnen “gefloept”. Oké, dan ga ik maar!
Ik word geholpen door een hele aardige dame die me van alles vraagt over de operatie en de prothese. Al pratend brengt ze de gelei aan en gaat met het echo-apparaat over het plekje dat ik aangewezen heb. Ik ben heel eerlijk en geef aan dat het bobbeltje er volgens mij niet meer zit.
Ik vraag haar of ze meteen mijn okselklieren weer kan meenemen en dat doet ze. Ze maakt een paar foto’s en ik mag me aankleden.
Ik vraag of ik donderdag gebeld word en ze zegt dat ze dat kan nakijken. Het is pas maandag dat de telefonische afspraak is en ik vraag me hardop af waarom dat zo laat is.
Dan laat ze zich ontvallen: “geen zorgen!”. Ik vraag haar of ze niets heeft gezien en ze knikt. Ik weet dat ze dit niet mag zeggen, maar waardeer het wel..

Maandag 13 november
Tegen kwart over twaalf word ik gebeld. De aardige dame aan de andere kant van de lijn zegt dat er niks raars is gevonden op de echo en of ik dat misschien al had vernomen van de echoscopist. Ik ga er niet om liegen en geef aan van wel. Is ook niet erg, geeft ze aan. Heb ik al een afspraak staan met de specialist? Nee, eerst de MRI afwachten en als de uitslagen daar goed van zijn maak ik een afspraak.

Dinsdag 21 november

Om kwart voor elf heb ik een afspraak voor de MRI. Ik mag alle sieraden afdoen en daarnaast alle kledingstukken met metaal uitdoen. Ik heb een joggingbroek bij me en sokken (net als de vorige keer). De assistente prikt de naald in mijn arm voor het infuus en zegt dan: “eh.. in die joggingbroek zit metaal, die moet ook uit..” Oeh, tja, die rondjes waar het aanrijgsnoer uit komt zijn van metaal; shit, de verkeerde meegenomen! Maar moet ik nu in m’n string op die bank gaan liggen? Ze heeft gelukkig een handdoek die ik om kan doen

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Meest gelezen

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant




Agenda

Weer