Olst-Wijhe Regio

Marietje op haar 80e toch nog ontwikkelingswerker

Silvia Nikamp uit Mariënheem en haar moeder zamelden geld in voor Tanzania

Marietje Boksebeld (80) uit de Boskamp had als tiener de droom om ontwikkelingswerker te worden. Het lot besliste anders. Haar moeder overleed op jonge leeftijd en op haar 15e ging Marietje al aan de slag als dienstmeid. Geld om haar verder te laten leren, was er niet. Dochter Silvia Nikamp uit Mariënheem besloot Marietje op haar 80e mee te nemen naar twee ontwikkelingsprojecten in Tanzania. Ze zamelden eerst samen circa 2.000 euro in. De twee zijn net weer terug. En nu weet Marietje het helemaal zeker: "Ik ben mijn roeping misgelopen!"

Silvia kwam vorig jaar via Facebook in contact met oud-klasgenote Liesbeth. Zij woont thans met haar man Peter, een ex-militair, in Tanzania, waar het stel reizen organiseert. "Mijn man en ik wilden altijd nog een keer een bijzondere reis met onze kinderen maken", vertelt Silvia. "Vorig jaar april zijn we daarom met het hele gezin naar Tanzania geweest. Naar Peter en Liesbeth. Dat was geweldig. Toen ik in september een berichtje kreeg van mijn moeder dat ze weer met een paar vriendinnen op Schiermonnikoog zat, dacht ik: 'geweldig dat ze dat allemaal doet'. Een berichtje via de app ook nog. Nog steeds helemaal van deze tijd. En toen kwam ik aan het denken. Ze heeft altijd twee dromen gehad. Studeren, maar daar kan ik haar nu niet meer mee helpen, en het ontwikkelingswerk in. Toen heb ik haar voorgesteld om samen naar Afrika te gaan."

Raar
Silvia zocht wel eerst contact met Peter en Liesbeth. Zaten er ontwikkelingsprojecten bij hen in de buurt? Die waren er. Twee zelfs. Het weeshuis Zion Care orphanage and widowcenter, dat gerund wordt door Rebecca, een zus van een compagnon van Peter en Liesbeth, en Sibusiso een opvanghuis voor ouders met verstandelijk beperkte kinderen. "Moeder vond het eerst maar een vreemd voorstel. 'Doe niet zo raar', zei ze, maar ze werd steeds enthousiaster."

De twee wilden niet met lege zakken naar Tanzania. Ze plaatsten oproepen om geld te doneren in meerdere media en Marietje zette een collectebus bij de snertverkoop voor de Willibrordkerk op de Boskamp, waarbij ze altijd meehelpt. Uiteindelijk stond de teller op circa 2.000 euro. "We hebben eerst wat geld overgemaakt naar het kindertehuis. Er zat nog geen dak op, mede met ons geldbedrag hebben ze dat kunnen realiseren, waardoor ze nu les kunnen gaan geven aan de kinderen van het weeshuis en vele kinderen in hun directe omgeving. Daarnaast hebben we speelgoed gekocht voor de kinderen. We willen graag iedereen bedanken voor de gulle bijdrage, we zijn heel trots en blij dat we dit hebben kunnen realiseren!"

Op straat
Van 8 tot 23 januari verbleven moeder en dochter vervolgens in Arusha Tanzania. Ze reisden er rond en brachten bezoeken aan het weeshuis en het opvanghuis. Silvia: "Bij het weeshuis hebben we symbolisch het geld voor de laatste dakplaten overhandigd. Ze waren heel blij. Ook omdat ze, nu het dak weer klaar is, er weer lessen mogen geven. En het speelgoed was natuurlijk ook heel welkom." Marietje: "Ik vond het heel bijzonder om die kinderen daar te zien. Kinderen van wie de moeder is vermoord, die zijn verstoten of waarvan de vader in de gevangenis zit. Als er voor hen niks was geregeld, waren het zwerfkinderen geworden."

Wat ook indruk maakte, was een project voor weduwen uit de buurt dat wordt georganiseerd vanuit het weeshuis. Silvia: "Weduwen lopen daar het risico dat ze door de familie van hun overleden man op straat worden gezet. Zo zit de traditie daar soms nog in elkaar. Dan hebben ze ook niks meer. Ze zijn er twee keer in de week welkom om te bidden en verder krijgen ze er een maaltijd aangeboden. Voor hun kinderen krijgen ze eten mee. Bovendien ondersteunen de medewerkers van het project hen in hun zoektocht naar nieuwe woonruimte."

Vervloekt
Ook het bezoek aan de opvanglocatie voor ouders van verstandelijk beperkte kinderen was een hele ervaring. Silvia: "Dergelijke kinderen werden vroeger verstopt. Als je een gehandicapt kind kreeg, was je vervloekt. Het waren duivelskinderen. Mensen raakten soms zelfs hun baan kwijt als ze een gehandicapt kind kregen. In die opvanglocatie proberen ze dergelijke kinderen acceptabel te maken. Moeders of andere verzorgenden krijgen er gedurende drie maanden ondersteuning. In telkens drie groepjes van tien kinderen en tien ouders. De ouders leren omgaan met de handicap van hun kinderen. Daarnaast leren de kinderen ook bepaalde vaardigheden. Omgaan met geld bijvoorbeeld of simpele klusjes in de tuin." Marietje: "Daar hebben we ook weer speelgoed achtergelaten. Daar waren ze heel blij mee, want ze hadden er alleen maar heel goedkoop speelgoed dat zo kapot gaat."

Het was voor moeder en dochter een geweldige ervaring, maar wat Marietje betreft, is het nu mooi geweest. "Als ze me wat geven voor Tanzania, zorg ik dat het er komt, maar ik ga er niet meer naartoe. Daar ben ik te oud voor." Silvia begint te lachen. "Zeg nooit nooit…"

|Doorsturen

Uitgelicht


Meest gelezen

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant




Agenda

Weer