Raalte Regio

Lampie: Op naar Raalte

‘Dit was de laatste keer’, al een paar jaar achtereen bekruipt mij die gedachte, als ik licht beneveld huiswaarts sjok. En toch…, telkens als ik het programma bestudeerde, was gedachte, bliksem…, toch eventjes kijken. Om het vervolgens weer uit de hand te zien gieren. Raalte heb ik het over. Ribs & Blues tijdens de pinksterdagen

Nu kunnen me die ribs gestolen worden. Het is voornamelijk bot, met wat armzalige reepjes vlees er aan, rijkelijk besprenkeld met kruiden en pittige saus. Dat domme kluiven en smeren. En met de blues ben ik snel klaar. Net als mijn oudtante Gé zaliger. “Wat een kattengejank.” “De Blues is pijn tante Gé!” “Ja, dat hoor ik!” Voor mij is blues een dikke rib. Zonder kruiden en saus, best te verteren, maar dan wel gelardeerd en rijkelijk overgoten met een scheut rock. Dan krijg je pak ‘m beet Rory Gallagher, Gary Moore of Stevie Ray Vaughan, om even wat zijpaden te bewandelen. Of The Brandos, een band die af en toe blues integreert in de muziek. Een oude liefde. Het heeft de programmeurs van Ribs & Blues behaagd dit…, ja, wat is het, rockgenootschap? Zeker, maar daarmee doe je Dave Kincaid en zijn volgelingen tekort. Doe maar roots & roll, folk, americana, alles zit er in.

Muziek laat zich lastig omschrijven. Luisteren dus. Er was een tijd, eind vorige eeuw, dat The Brandos me bij de strot hadden. Jááá, ik was fan. En ik niet alleen. Hans Mulder, de zo plots overleden kroegbaas van De Herberg ook. Hij slaagde er zelfs in de van origine Amerikaanse band, die op dat moment toerde in Europa, naar zijn café te lokken. Oké, ik ga te snel. Even een korte introductie. Dave Kincaid is het officieuze broertje van John Fogerty, de zanger van Creedence Clearwater Revival. Gezegend met een vergelijkbare rauwe strot, die doet vermoeden dat er wolken nicotine en sloten Jack Daniëls doorheen zijn gedenderd. Die indruk wekte hij niet in Ommen. Geen bier, maar thee met honing. Doodserieuze vent. Zoon van een beroepsmilitair, vertaald in de song Warrior’s Son. Ierse wortels en oog voor bloedige historie van de VS, ‘Down in Gettysburg/Saw them fall/Bloody Gettysburg/Took them all/Waited for the word/Never came/Retreat from Gettysburg’, een passage uit het meesterwerk Gettysburg, een song over de burgeroorlog tussen Noord en Zuid. Zelf in de echt verbonden met de dochter van een beroepsmilitair in ruste, weet ik dat sommige geintjes taboe zijn. ‘Je hebt alleen maar getraind en nooit je vak uitgeoefend’! Ja…, nee…, begrijp me goed, daar ben ik dolgelukkig mee. Ligt gevoelig. Maar wat The Brandos betreft, ik vreet mijn rechterschoen op, ongebakken, als die niet mega worden, was destijds mijn rotsvaste overtuiging. Je kunt je niet kunt voorstellen wat jij hemels vindt, dat een ander daar onverschillig zijn schouders over op haalt. Je brandde wel eens een cd-tje voor een collega en ging je er van uit dat die na beluistering overstag ging. Niet dus. “Paar nummertjes geluisterd, klinkt wel aardig ja.” Stuitende onverschilligheid. Nou ja, op naar Raalte en nu écht voor de allerlaatste keer…

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Meest gelezen

Columns en vaste rubrieken

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant




Agenda

Weer