Raalte Regio

Heetense nam urn overleden echtgenoot mee naar eilandengroep: ‘Een prachtige kerkdienst’

Truus Schoorlemmer blijft zich inzetten voor Filippijnen

“Zo lang als ik kan, ga ik zeker door.” Truus Schoorlemmer (“Zet mijn leeftijd maar niet in de krant, dan gaan ze misschien nog denken dat ik niet meer kan”) is vastbesloten. Ook na het onverwachte en betreurde overlijden van haar echtgenoot Jo vorig jaar november gaat ze gewoon door met inzamelingsacties voor de Filippijnen. Sterker nog, ze is net terug van een maandenlange rondreis door het Aziatische land. Nu is ze weer aan de slag in de grote loods aan de Dorpsstraat 1 van het Heetense Hulpgoederencentrum Filipijnen (afgekort als HHCP).

Die loods staat inmiddels aardig vol, terwijl er toch net vijf volgestouwde zeecontainers (“Echt grote krengen”, zegt Truus liefkozend) via Singapore naar Manilla zijn verscheept. Met onder meer 500 schooltafeltjes en stoeltjes van Boerhof Projectinrichters in Heeten.

Dat het zo’n enorme vlucht zou nemen, met naar schatting in totaal gedurende 28 jaar een kleine honderd zeecontainers vol met hulpgoederen, had Truus nooit kunnen denken. De eerste keer in 1990 schoten Jo en Truus na een zware aardbeving hun broer en zwager Ben, missionaris in Baguio te hulp met snel ingezameld voedsel, kleding en naaimachines. Die eerste keer gebeurde dat nog met het vliegtuig, maar nu worden dus volgestouwde zeecontainers verscheept.

“Die verschrikkelijke armoede en rotzooi toen wij er de eerste keer waren, niet te beschrijven gewoon”, zo herinnert Truus zich heel goed. Veel is er afgelopen decennia verbeterd, al leeft nog steeds 75 procent van de bevolking in armoede. “Maar je ziet nu jonge kinderen naar school gaan, dat was destijds niet zo. Ook de gezondheidszorg is langzaam op gang gekomen door onder meer de vorige president Aquino. Nu zie je het economisch helaas toch weer wat achteruit gaan.”

Bushbush
Echt blij met de huidige Filipijnse president en diens keiharde strijd met drugs is ze niet, maar dat houdt ze liever voor zich. Veel liever praat ze over onderwijs en gezondheidszorg, de twee thema’s die de afgelopen jaren centraal stonden. Complete in Nederlandse ziekenhuizen afgeschreven ECG- en röntgenapparatuur, maar ook hele partijen couveuses, onderzoekstafels, ziekenhuisbedden, dekens, verband en handdoeken zijn al naar Azië verscheept. Nieuwe en bestaande klinieken zijn of worden met dat Nederlandse materiaal ingericht. “Een zo’n kliniek ligt midden in de bushbush, tien kilometer van een verharde weg. De burgemeester en zijn mensen zijn nu druk bezig om een verharde weg naar de kliniek aan te leggen. Het is altijd geweldig samenwerken met de mensen daar. Dat netwerk hebben Jo en ik in de afgelopen jaren opgebouwd. Nu kun je bellen en dan handelen ze het daar netjes af.”

Limonade
Haar recente reis stond voor een belangrijk deel in het afscheid van haar overleden man. De Brabantse kwekersdochter, toen verpleegkundige in Arnhem, ontmoette de Sallander ooit op de vroegere kunstijsbaan in Deventer in de tijd van ‘Ard en Keessie’. Samen werden ze de drijvende kracht achter de Heetense hulpstichting met onder meer een koninklijke onderscheiding voor hen beiden als teken van waardering. Zijn urn is nu op de Filippijnen bij de urn van zijn in 1996 overleden broer geplaatst. “Het was een prachtige kerkdienst met al onze vrienden daar. Na afloop dronken we limonade op het kerkhof. De manier waarop daar met de dood wordt omgegaan, is echt heel anders dan hier. Als iemand een jaar dood is, dan wordt dat uitgebreid herdacht en gevierd. Ik hoop daar dit najaar dan ook weer bij te zijn.”

Benzine
Inmiddels werkt ze gewoon door in de loods in Heeten. Samen met enkele tientallen vrijwilligers, vrijwel allemaal gepensioneerd, maar door Truus liefdevol ‘haar jongens’ genoemd die het zwaardere werk doen. Alles blijft welkom, zo blijft ze benadrukken, want de hulpstichting gaat door en kan nog heel veel hulpgoederen gebruiken. Dat blijkt als Sam Weller uit Etersheim, een gehucht in de Noord-Hollandse gemeente Edam-Volendam, binnen komt met acht dozen. Samen met zijn vrouw vult hij thuis die dozen voor steeds één gezin met een vaste inhoud; rijst, pasta, iets lekkers, kleding en speelgoed voor jongens en meisjes. “Ik heb uitgerekend dat als ik acht dozen tegelijk met de auto naar Heeten breng, dat het dan evenveel aan benzine kost als ze per post opsturen”, zo zegt de praktische Noord-Hollander, die al flink wat jaartjes contact heeft met de Heetense stichting, uit.

Truus is er blij mee. “Maar behalve hulpgoederen kunnen we ook geld gebruiken. We hebben gelukkig goede sponsors, maar zo’n zeecontainer verschepen kost nogal wat. En het blijft echt nodig, ook nu nog. Als we kleding uitdelen staan er zo’n zes- tot zevenhonderd mensen in de rij te wachten. Dat zegt toch heel veel.”
Meer info www.hhcp.nl.

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Meest gelezen

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant




Agenda

Weer