Raalte Regio

Zondagse Gedachte: Vrede

De afgelopen week was het vredesweek. Ik weet niet of u iets hebt gemerkt van alle activiteiten die er georganiseerd werden. Er waren debatten en workshops en er is een prijs uitgereikt. Grote groepen mensen liepen mee met walks of peace, beter gezegd vredeswandelingen. Er waren knutselmiddagen voor kinderen. En er was een frietenbakker die geen patatje oorlog verkocht, maar een patatje vrede. Het thema van de vredesweek dit jaar: Generaties voor vrede.

Oud en jong kunnen veel aan elkaar hebben op weg naar een vreedzame wereld, is de gedachte. Vrede kun je leren, van elkaar. Ouderen kunnen hun verhalen delen met de jongeren. En jongeren kunnen in actie komen tegen wapengeweld. Oorlogsherinneringen en -trauma’s worden vaak van ouder op kind doorgegeven. Wat onze grootouders overkomen is, drukt op onze ouders en die geven dat weer door aan ons. En onbewust en onbedoeld heeft dat weer invloed op onze kinderen. En zo gaat het maar door….. Tot in het derde en het vierde geslacht.

Als we het hebben over vrede gaat de aandacht vaak naar IS, Syrië, Israël en de Palestijnen, kernwapens, Noord-Korea. Het is van levensbelang dat die zaken voortdurend onder de aandacht blijven en dat gewone burgers hun stem laten horen. Het is echter wel ver van mijn bed. Hoe gaat het met de vrede in ons eigen huis? Hoe gaan wij om met de mensen in onze directe omgeving? De vrede op grote schaal begint bij de vrede op kleine schaal.

Acties voeren en demonstreren tegen oorlog en wapengeweld is goed en moet zeker gedaan worden. Maar uiteindelijk begint de vrede thuis.
Hoe gaan wij om met de mensen om ons heen? Onze familie, onze buren? Vinden we dat we vrijheid van meningsuiting hebben en zeggen we wat ons voor de mond komt, in plaats van eerst te bedenken of dat voor een ander misschien kwetsend is? Slaan we direct terug als we ons aangevallen voelen of houden we eerst ons eigen gedrag tegen het licht? Worden we direct agressief als we ons tekort gedaan voelen of nemen we een verzoenende houding aan?

Het oude advies om eerst tot tien te tellen is nog altijd een goed advies. Vrede is een keuze: niet terugslaan, maar samen verdergaan. Dat is niet altijd makkelijk. Daarom is de weg naar vrede zo’n lange weg. Maar als we het werkelijk willen, kan het. Wij hebben zelf de mogelijkheid in ons om de wereld een beetje vreedzamer te maken. Vrede begint niet bij de ander. Vrede begint bij onszelf.

Irene Ziegelaar
Wesepe

 

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Meest gelezen

Columns en vaste rubrieken

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant




Agenda

Weer