Algemeen

Zondagse Gedachte: Palmpasen

Aanstaande zondag is het Palmpasen. In veel kerken komen de kinderen vrolijk zingend met Palmpasen takken in de kerk. Ook in Wijhe. Voor mij is het Palmpasenfeest altijd een feest met een randje en wisselende beelden. Het herinnert aan de intocht van Jezus in Jeruzalem. Als koning geëerd en juichend binnengehaald met palmtakken. En niet veel later
gevangen genomen en gekruisigd. Vandaag hosanna, morgen kruisigt hem!

Het is van alle tijden! Want ook nu zien we het gebeuren. Wat vandaag wordt toegejuicht en bezongen, bijvoorbeeld in sport of politiek, kan morgen alweer terzijde worden geschoven. Wie vandaag met een positief bericht in de krant komt, kan morgen door dezelfde krant onderuitgehaald worden.

Ook in je eigen leven kun je ervaren dat succes en voorspoed zomaar kunnen omslaan. Het ene moment lacht het geluk je toe. Het volgende moment zakt alles als een kaartenhuis in elkaar. Je gezondheid laat je in de steek, je relatie wankelt, je baan op de tocht, ziekte bij je vee of in je gewassen. Wij gaan onze weg door het leven, met vallen en opstaan.

Ook Jezus gaat zijn weg, waarbij Jezus zijn ogen niet sluit voor de donkere kanten van het leven. Hij gaat zijn weg tot het einde. En dat is een weg die leidt langs de verschoppelingen van zijn tijd. De blinden, verlamden, hongerigen, mensen die geen hoop meer hebben, geen licht meer zien. Langs de mensen die roepen: Hosanna. Dat betekent ‘red ons’. Red ons Jezus van de politieke en incorrecte vijanden en regeerders! Het lijkt een gebed van alle tijden.

Zouden wij onze weg ook niet meer moeten gaan langs de verschoppelingen van deze tijd? Net als Jezus, zonder pracht en praal, maar met oog en oor voor mensen die leven aan de rafelrand van de samenleving? Want nogmaals, het is niet altijd blijdschap in een mensenleven. Vreugde en verdriet ligt dicht bij elkaar.

We vieren Palmpasen, maar zijn ook op weg naar Golgotha. Daar kunnen we niet omheen.
Maar wat het einde lijkt zal niet het einde zijn. Pasen kunnen we straks vieren als we ons bewust zijn van wat er toen gebeurde met Jezus en nog gebeurt in de wereld. Nog steeds is er rouw, schuld, verwijt, dagelijks is er onrecht, maar het zal hopelijk niet het laatste woord hebben, als ook wij ons bewust worden van onze medemens aan de rafelrand van de samenleving.

Ds. Martje Veenstra-Oving, Wijhe

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Meest gelezen

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant




Agenda

Weer