Algemeen

Zondagse Gedachte: Samenwerken

Ik hoorde onlangs in de ontwikkelingen rondom de Brexit drie Britse dames op middelbare leeftijd zeggen, dat ze zich schaamden voor wat er nu allemaal gebeurt. Naar hun mening hadden de ‘ouderen’ nooit moeten gaan stemmen in deze kwestie.

‘Want’, zo zeiden zij ‘wij moeten niet willen stemmen over iets dat wij niet ten volle meer mee zullen maken. Het is de toekomst van de jongeren. Zij gaan er over.’ Het grootste deel van de jongeren was tegen de Brexit, maar de ouderen zijn massaal voor de Brexit komen stemmen met het resultaat dat wij nu kunnen volgen.

Ik hoorde ook een jongere spreken. Hij was inderdaad tegen de Brexit en vertelde, dat ouderen blijven denken in oorlogstermen. Dat we altijd maar weer tegen iets of tegen elkaar moeten vechten. ‘Wij denken anders’, zo zei hij. ‘Wij willen samenwerken, daar bereik je tenminste wat mee.’

Dit raakte me. Hoe vaak gebeurt het mij niet dat ik in aanraking kom met een groep mensen waar ik geen deel van uitmaak en met wie of voor wie ik wel iets zou willen doen: jongeren, ernstig zieken, mensen aan de rand van de samenleving, mensen met een beperking, de allerarmsten, agrariërs, ondernemers. Ik kan nog wel even doorgaan. Het zijn allemaal groepen mensen waar ik mee in aanraking kom vanuit mijn werk voor de kerk. Natuurlijk kan ik niet onderdeel uitmaken van al deze groepen en kan ik me ook niet volledig indenken hoe hun leef- en geloofswereld is. Waarschijnlijk zien zij de wereld en het geloof anders dan ik me ook maar enigszins kan bedenken. Dat maakt me bescheiden. Maar ik wil wel met hen samen of voor hen iets ondernemen.

Wat ik leerde van bovenstaand filmpje is dat ik vooral in open contact moet treden en luisteren. Mezelf dus bescheiden opstellen, zoals ik al noemde. Luisteren naar wat zij zelf kunnen zeggen over de situatie waarin zij zich bevinden. Naar wat zij willen met hun leven en in hun contact met mij als vertegenwoordiger van de kerk. Dat is boeiend, want zo kom ik uit bij wat ik al een tijd verkondig als belangrijkste gegeven in mijn geloof, namelijk Gods Naam waarmaken: ‘Ik zal er zijn’. Dat is heel groot en tegelijkertijd heel klein en bescheiden. We roepen nu bijvoorbeeld al decennia dat we de jongeren niet bereiken in onze kerk, dat ze niet komen naar datgene wat wij organiseren. Maar is wat wij organiseren wel wat zij willen? Dat geldt misschien wel voor alle groepen mensen die ik hierboven heb benoemd. Laat ik daarom vooral naar hun verhaal luisteren, hen zelf laten spreken, met hen samenwerken zoals ik de jongere in het Britse verhaal hoorde zeggen en proberen iets van Gods ‘Ik zal er zijn’ te laten zien. Misschien kunnen we dan een mooie toekomst in met de wereld én met onze kerk.

Lonneke Gunnink – van den Berg
Pastoraal werkster parochies H. Kruis en H. Lebuinus

|Doorsturen

Uw reactie


Uitgelicht


Meest gelezen

Columns en vaste rubrieken

112

Sport

Politiek

Uit

Digikrant




Agenda

Weer